Rozdział 1

          Obudziłam się bardzo wcześnie bo coś około 4.20 rano. Nie chciałam obudzić nikogo z domowników, więc pozostałam w swoim pokoju. Szybkie zerwanie się z łóżka spowodowało, że kompletnie odebrało mi sen. Po kilku minutach wiedziałam, że nie ma szans, abym ponownie zasnęła, więc poszłam do łazienki i wzięłam prysznic. Ubrałam się dość skromnie i usiadłam na łóżku z nadzieją na lepszy dzień, niż ten poprzedni. Czesząc swoje włosy natrafiłam na kołtuna i próbowałam go rozczesać. Niestety nie mam cierpliwości do takich rzeczy i zaczęłam go szarpać szczotką z całej siły. Dzwoniący telefon przerwał mi ten wysiłek.
- Halo? - odebrałam.
- Cześć Hailie. Pewnie cię obudziłam.- mówił dobrze mi znany głos po drugiej stronie słuchawki.
- Veronica! No coś ty! Ja już nie śpię od prawie pół godziny!- ucieszyłam się tym, co powiedziałam.
Veronica to moja najlepsza przyjaciółka. Chodziłyśmy razem do klasy od przedszkola, a przyjaźnimy się jakieś szesnaście dobrych lat.
- Bo ja bym chciała się z tobą spotkać i dobrze, że już nie śpisz. Bałam się, że cię obudzę.- zaśmiała się.
- Tym razem ci się udało jednak, bo naszczęście nie spałam.- oznajmiłam.
- To za pół godziny w naszej ulubionej kawiarni? - zaproponowała.
- Oczywiście! To widzimy się za jakiś czas! Buziaczki, papa.- powiedziałam i odłożyłam komórkę.
Zeszłam na dół do kuchni, aby się czegoś napić, a przy okazji zerknęłam na zegarek. Dwie wskazówki o rożnych długościach wskazywały godzinę 5.10, a mi momentalnie zachciało się spać.
- O nie.. Tylko nie teraz, no proszę kurczę..- powiedziałam piskliwym głosem sama do siebie.
Próbowałam wszystkiego, żeby nie zasnąć, ale postanowiłam się zdrzemnąć przez dziesięć minut. Dla pewności abym wstała, ustawiłam sobie budzik w telefonie i szybko zasnęłam. Obudziłam się szczęśliwa i od razu chciałam wyjść z domu i iść do tej kawiarenki. Zdziwiłam się, bo dzwonek jednak nie dzwonił.
- Hmm.. Czyżbym wstała przed czasem?- mruknęłam pod nosem i spojrzałam na zegarek.- No nie! Nie wytrzymam zaraz ! - popłakałam się i klęknęłam na podłogę.
Do mojego pokoju weszła moja siostra i od razu zaczęła dochodzenie.
- Co ci znowu jest? Czego ty znowu beczysz?!- zdenerwowała się.
- No bo...- nie dokończyłam.
- No bo co? No powiesz mi w końcu czy mam się domyślać?- krzyknęła śmiejąc się.
- To nie jest śmieszne.. Daj mi spokój !-  chwyciłam poduszkę i rzuciłam w nią.
- O nie... Tak to my się bawić nie będziemy.- spoważniała. - Ja chcę ci pomóc, a ty rzucasz we mnie poduszkami? Ile ty masz lat? Pięć? Uspokój się, bo zachowujesz się jak rozkapryszone dziecko.. Przestań beczeć i ogarnij się..- powiedziała bardzo przemawiających do mnie głosem i wyszła z pokoju, trzaskające za sobą drzwiami. Zastanawiałam się co mam powiedzieć Veronice. Byłyśmy umówione na 5.40, a jest 11.36. Wzięłam kosmetyki do twarzy, małe lusterko i usiadłam na łóżku robiąc sobie makijaż i układając sobie przy tym w głowie to, co powiem mojej przyjaciółce. Przez chwilę chciałam skłamać, ale uznałam, że powiem jej prawdę. Zadzwoniłam do niej raz, drugi i nie odbierała.. Wiedziałam, że była na mnie bardzo zła i za wszelką cenę chciałam jej to wynagrodzić. Wstałam na nogi i szybko wybiegłam z domu, aby biec ile sił w nogach do Veroniki. Przypuszczałam, że żadnego telefonu ode mnie nie odbierze, więc niestety musiałam to załatwić osobiście. Wbiegając na jej podwórko prawie miałabym spotkanie z trawą, a co najgorsze z ceglaną dróżką prowadzącą do drzwi wejściowych. Dzwoniłam dzwonkiem i pukałam w nie pięścią jednocześnie. Otworzyła mi jej mama i po minie kobiety było widać, że przesadziłam.
- Dzień dobry..- zaczerwieniłam się.
- Dzień dobry Hailie, jak się czujesz?- jakoś podejrzanie miło zapytała.
- W porządku..- przeciągnęłam.
- Myślałam, że to jakiś bandyta mi tu drzwi masakruje, ale to na szczęście tylko ty.- westchnęła.
- Taaakk..- znarszczyłam brwi.- Jest może Veronica?
- Oczywiście. Jest w swoim pokoju.- oznajmiła- Proszę, wejdź.
Już chciałam ściągać buty, kiedy kobieta szybko powiedziała, abym tego nie robiła. Stwierdziła, że ma jeszcze bałagan w domu i nie muszę brudzić skarpet o brudną podłogę. I tak jej nie posłuchałam, bo mama mnie uczyła, że buty zawsze ściągać trzeba. Pomaszerowałam do pokoju mojej przyjaciółki i bez pukania weszłam do środka. Veronica siedziała plecami do mnie na łóżku i prawdopodobnie słuchała muzyki na słuchawkach. Chciałam ją przestraszyć, ale nie potrzebnie..
- Buuu!- krzyknęłam łapiąc ją od tylu. Nie zauważyłam jednak, że dziewczyna trzyma w rękach poduszkę i z całej siły uderzyła mnie nią w brzuch, a ja aż przewróciłam się na podłogę.
- Ałaja...- jęczałam z bólu.
- O Matko, Hailie... Bardzo cię przepraszam, ale następnym razem tak nie rób.. Czasem właśnie, kiedy ktoś mnie przestraszy, to mam taki odruch.. Przepraszam cię najmocniej..- mówiła wspolczującym głosem.
- Nie, no.. Nic się nie stało..- oświadczyłam.
- A tak poza tym, to dobrze ci tak!- krzyknęła.- Siedziałam sama w tej kawiarni jak głupia i czekałam na ciebie! Ludzie się na mnie patrzyli, aż musiałam z tamtąd wyjść, bo mi siè głupio zrobiło.
- Teraz ja cię przepraszam.. Zasnęłam.. Nawet budzik mnie nie obudził.- tłumaczyłam.
- Yhym.. Tak, zaraz.. Napewno..
- Chodź gdzieś sobie wyjdziemy.. Może do tej kawiarni..- zaproponowałam.
- Nie ma szans.. Idź sobie sama i teraz ty poczuj się jak idiotka!- rzuciła w moją stronę.
- No chodź. Kupię ci największą, gorącą czekoladę z bitą śmietaną i piankami..- uśmiechnęłam się kuszącą.
- Niech ci będzie.. Zgadzam się.. W takim razie co my tu jeszcze robimy?- zasmiała się i wskoczyła mi na plecy.
- Jestem szczęśliwa, że się cieszysz, ale złaź ze mnie, bo ważysz sporo!- krzyknęłam, jakbym się dusiła.
- Hah, teraz to jeszcze nic, ale po tej czekoladzie, to mi przybędzie trochę wagi i za karę wtedy mnie ponosisz!!- śmiała się nie mogąc się powstrzymać.
Spojrzałam na nią wytrzeszczając oczy i bardzo szybko Zbiegłam na dół po schodach. Zakładając buty ponownie bym się przewróciła. Veronica akurat podbiegła do mnie i złapała mnie. Razem wyszłysmy spokojnie, choć dalej się śmiałyśmy. Weszłyśmy już opanowane do kawiarni i delikatnie usiadłyśmy przy stoliku prosto, jak prawdziwe damy. Kelner podszedł do nas, aby złożyć zamowienie.
- Dwie największe, gorące czekolady z bitą śmietaną, piankami i posypką.- powiedziałam, a pan który nas obsługiwał szybko zapisał to na karteczce i odszedł.
- Hailie, patrz.. Widzisz tamtych pięciu kolesi? - zapytała Veronica ściskając mnie mocno za ramię.
- Ała.. No widzę, ale nie musisz mi ręki ściskać tak mocno.. Co jest z nimi nie tak? - zdziwiłam się.
- No właśnie nic nie jest nie tak! Zobacz jacy oni są przystojni... Chciałabym, aby chociaż jeden z nich tu podszedł..- rozmarzyła się.
- Tak.. Marzenia ściętej głowy..- westchnęłam.
- Ej, bo tej jeden właśnie wskazał na ciebie i wszyscy się teraz tutaj patrzą...
Odwróciłam się w ich stronę i lekko uśmiechnęłam po czym szybko odwróciłam głowę w stronę dziewczyny. Kelner przyniósł nam czekoladę i wystawił rachunek. Te chlopaczki przeszli obok nas i wyszli z pomieszczenia. Jeden nawet dotknął mojej dłoni i uśmiechną się. Szybko schowałam ją pod stolik i wypiłam czekoladę. Veronica równie szybko ją wypiła i wyszłyśmy z kawiarni. Zanim się rozeszłyśmy w swoje strony, pomyślałyśmy, że wieczorem pójdziemy na jakąś imprezę, aby się odstresować. Pożegnałyśmy się jak to przyjaciółki, dodając do tego : "To widzimy się wieczorem"..

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Musi być conajmniej 10 komentarzy i zacznę pisać dalej :)